SANTA CLARA: Ένα παράδειγμα υποδειγματικής αποκατάστασης μνημείου

Το επενδεδυμένο με φύλλα χρυσού εσωτερικό της Santa Clara.

Ένα από τα καλύτερα δείγματα της μπαρόκ επιχρυσωμένης ξυλογλυπτικής και ένα από τα πιο επιτυχημένα έργα της πορτογαλικής σχολής.

Η κατασκευή της εκκλησίας ξεκίνησε το 1416 δίπλα στο μοναστήρι Santa Clara για χρήση από τις μοναχές του τάγματος των φτωχών Clares.

Τμήματά της (όπως η κεντρική πύλη) αναδιαμορφώθηκαν κατά τον 17^ο και κατά τον 18^ο αιώνα.

Μεταξύ 2019 και 2021, πραγματοποιήθηκε επέμβαση συντήρησης και αποκατάστασης, αποτέλεσμα διετούς έρευνας.

Η σιδερένια καγκελόπορτα που διαχώριζε την εκκλησία από το μοναστήρι. Τα καρφιά “εξασφαλίζουν” την πλήρη απομόνωση των μοναχών.

Το «σχολείο» των μικρών κοριτσιών που προορίζονταν για μοναχές Clares. Οι μικρές δεν έβλεπαν ποτέ τον έξω κόσμο και τον μάθαιναν μέσω των μορφών στα στασίδια.

Ψηλότερα υπάρχουν πίνακες ζωγραφικής με θρησκευτικά θέματα, μέσω των οποίων οι μικρές μαθήτριες μάθαιναν για τη ζωή των αγίων και του Χριστού.

Το κόκκινο αρχιτεκτονικό στοιχείο είναι μεταγενέστερη προσθήκη με σαφείς κινέζικες επιρροές.

Η τρέχουσα αντίληψη αναφορικά με τη συντήρηση των μνημείων θεωρεί πως είναι σεβαστά όλα τα στοιχεία τους, και οι μεταγενέστερες προσθήκες, αφού κι αυτές αποτελούν πολιτιστική δημιουργία.

Οι παλαιότερες αντιλήψεις σχετικά με την αποκατάσταση των μνημείων φαίνονται στην περίπτωση της μεσαιωνικής εκκλησίας S. Martinho de Cedofeita, της οποίας η πρώτη φάση τοποθετείται γύρω στον 10^ο αιώνα, ενώ η ρωμανική της φάση που φαίνεται στις φωτογραφίες ξεκίνησε γύρω στον 13ο αιώνα. Η αποκατάστασή της ξεκίνησε το 1930, οπότε πραγματοποιήθηκε με τις τότε αντιλήψεις: Αφαιρέθηκαν από το μνημείο όλες οι μεταγενέστερες προσθήκες:

Πριν την αποκατάσταση, με όλες τις κατά καιρούς προσθήκες.

Δύο διακοσμητικές λεπτομέρειες της Santa Clara:

Επάνω: Η οροφή της εκκλησίας.

Αριστερά: Η οροφή του σχολείου των μαθητευόμενων μοναχών.

Αφήστε μια απάντηση

Αφήστε μια απάντηση Ακύρωση απάντησης