Επισκεφτήκαμε την περιοχή οίνου του ποταμού Ντούρο στην οποία παράγεται το περίφημο κρασί πόρτο, ένα κρασί υψηλής ποιότητα από χαρμάνι διαφορετικών ποικιλιών που αλληλοσυμπληρώνονται μεταξύ τους.
Η μεγάλη φήμη του οφείλεται και στους Βρετανούς, οι οποίοι το εμπορεύτηκαν και το διέδωσαν ήδη από τα τέλη του 17ου αιώνα, όταν είχε απαγορευτεί η εισαγωγή γαλλικών κρασιών στην Αγγλία, εξαιτίας πολέμου που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στις δύο χώρες. Οι Βρετανοί στράφηκαν προς τους Πορτογάλους, τους μόνιμους συμμάχους τους, κι άρχισαν να εισάγουν στην αγορά τους το πόρτο. Μάλιστα για να μην αλλοιώνεται το κρασί κατά τη μεταφορά οι Βρετανοί έμποροι άρχισαν να του προσθέτουν μπράντι, το οποίο αύξησε την ένταση στη γεύση του. Σιγά-σιγά, όσο αυξάνονταν οι εξαγωγές του, το πόρτο απέκτησε διεθνή αναγνώριση.
Στην κοιλάδα του ποταμού Ντούρο, με τα υπέροχα τοπία, οι αμπελώνες καλλιεργούνται με τον παραδοσιακό τρόπο των αναβαθμίδων και η οινοποιία είναι μια απολύτως ελεγχόμενη διαδικασία, που επιτρέπει τόσο τη διατήρηση της ομορφιάς και της βιωσιμότητας της περιοχής, όσο και τη σταθερή ποιότητα του παραγόμενου κρασιού.
Οι αναβαθμίδες (πεζούλες) ήταν απαραίτητες λόγω της μεγάλης κλίσης του εδάφους, αφού ο ποταμός περιβάλλεται από ψηλούς λόφους.
Παλαιότερα (πριν από το 1860 όταν οι αμπελώνες της περιοχής δέχτηκαν την επίθεση της φυλλοξήρας), οι αναβαθμίδες ήταν στενές, ακανόνιστες και στηρίζονταν από σχιστολιθικούς λίθους, οι οποίοι απαιτούσαν συνεχή συντήρηση.
Οι μακριές σειρές συνεχών, τακτικών αναβαθμίδων που βλέπουμε σήμερα χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η φυλλοξήρα υποχώρησε και οι αμπελώνες ξαναδημιουργήθηκαν. Οι νέες πεζούλες άλλαξαν το τοπίο. Έγιναν φαρδύτερες, με καλύτερα στηρίγματα και ελαφρώς επικλινείς για να εξασφαλίσουν ότι τα αμπέλια θα ήταν καλύτερα εκτεθειμένα στον ήλιο.
Με τα αμπέλια συνυπάρχουν ελιές και πορτοκαλιές, οι οποίες συγκρατούν με τις ρίζες τους το χώμα και βοηθούν το έργο των αναβαθμίδων. Ακόμα και η τοπική πέτρα που χρησιμοποιείται για τις αναβαθμίδες θεωρείται ότι συμβάλλει στην ιδιαίτερη γεύση του κρασιού, εμπλουτίζοντας με ιχνοστοιχεία το χώμα των αμπελώνων.
Το τοπίο είναι διάσπαρτο με μικρά ξωκλήσια που βρίσκονται ψηλά στους λόφους ή δίπλα σε αρχοντικά σπίτια.
Πρόκειται λοιπόν για ένα τοπίο που έχει διαμορφωθεί από ανθρώπινες δραστηριότητες, εξαιρετικό παράδειγμα μιας παραδοσιακής ευρωπαϊκής οινοπαραγωγικής περιοχής, που αντικατοπτρίζει την εξέλιξη αυτής της ανθρώπινης δραστηριότητας με την πάροδο του χρόνου μέχρι και σήμερα. Η φύση του καθορίζεται από τη σοφή διαχείριση των περιορισμένων πόρων γης και νερού σε εξαιρετικά απότομες πλαγιές, γι αυτό και θεωρείται αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της μοναδικής σχέσης της ανθρωπότητας με το φυσικό περιβάλλον.
Το τοπίο εκφράζει την αποφασιστικότητα, τη δημιουργική ιδιοφυΐα των ανθρώπων στη διαχείριση του νερού και των φυσικών υλικών, καθώς και την έντονη προσκόλλησή τους στο αμπέλι.