(ΚΕΙΜΕΝΟ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ)
Πρωινό Δευτέρας… περπατούσαμε με γρήγορο βήμα στην πλατεία Γκαριμπάλντι, εκεί όπου διασταυρώνονται τα τρένα και τα λεωφορεία της Νοβάρα: αριστερά μας ο σιδηροδρομικός σταθμός, δεξιά οι αφετηρίες των λεωφορείων. Τα παιδιά κοίταζαν γύρω τους με περιέργεια αποτυπώνοντας εικόνες. Τα περισσότερα ήταν νυσταγμένα ακόμη. Η προηγούμενη μέρα, μέρα ταξιδιού και τακτοποίησης στο ξενοδοχείο, ήταν αρκετά κουραστική. Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή μετά τη βροχή που έπεφτε όλη τη νύχτα και σε προκαλούσε να πάρεις βαθιές ανάσες. Μάιος μήνας και οι χλωρές, φουντωτές φυλλωσιές των δέντρων στην πλατεία Γκαριμπάλντι σκόρπιζαν δροσιά.
Συναντήσαμε την ομάδα των Ούγγρων μαθητών με τους καθηγητές τους. Όπως κι εμείς, βρίσκονταν κι εκείνοι στη Νοβάρα στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus+. Όλοι μαζί θα συναντούσαμε την Ilaria, εκπαιδευτικό του σχολείου με το οποίο συνεργαστήκαμε για την πραγματοποίηση της κινητικότητας και το οποίο θα μας φιλοξενούσε για μια εβδομάδα.
Παρόλο που το σχολείο ήταν δέκα στάσεις λεωφορείου μακριά, είχαμε συνεννοηθεί από το προηγούμενο βράδυ να διανύσουμε αυτή την απόσταση με τα πόδια, για να απολαύσουμε την υπέροχη πράσινη διαδρομή: ένας μακρύς πεζόδρομος που διέσχιζε πάρκα και καταπράσινους κήπους με πανύψηλα δέντρα και αναρριχητικά φυτά. Το υγρό κλίμα της περιοχής σε συνδυασμό με τα πλούσια νερά που κατέβαζαν τα ποτάμια ευνοούσαν την ανάπτυξη της βλάστησης. Άλλωστε μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά βρισκόταν η λίμνη Maggiore, η μεγαλύτερη του συμπλέγματος λιμνών στα σύνορα Ιταλίας-Ελβετίας, στο οποίο ανήκει και η περίφημη λίμνη Κόμο. Μετά από περίπου μισή ώρα αναζωογονητικής πεζοπορίας, φάνηκε μπροστά μας το σχολείο, το οποίο απλωνόταν σε αρκετά οικοδομικά τετράγωνα.
Το Istituto Comprensivo “Achille Boroli” δεν είναι μόνο μία σχολική μονάδα. Αποτελείται από έξι σχολεία υπό ενιαία διεύθυνση: τρία Νηπιαγωγεία, δύο Δημοτικά και ένα Γυμνάσιο, σύμφωνα με την ελληνική ορολογία, που στεγάζονταν σε κτήρια με αρκετούς υπαίθριους χώρους γύρω τους. Εμείς βέβαια συνεργαζόμασταν με το Γυμνάσιο, στο οποίο μας υποδέχτηκε με θέρμη η ομάδα Erasmus που είχαμε φιλοξενήσει τον Απρίλιο στην Πετρούπολη. Τα παιδιά είχαν ήδη αναπτύξει φιλικές σχέσεις που τις καλλιέργησαν και διαδικτυακά τον μήνα που μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο συναντήσεις.
Όλοι μαζί περάσαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου μας περίμεναν αντιπρόσωποι των μαθητών και καθηγητών. Παρούσες και οι χορωδίες όλων των σχολείων του εκπαιδευτηρίου, που μας χάρισαν υπέροχες μελωδίες. Μετά τους χαιρετισμούς που μας απηύθυναν ο Διευθυντής του σχολείου και ο Δήμαρχος της πόλης, ήρθε η σειρά των φιλοξενούμενων: Η υπεύθυνη εκπαιδευτικός της ουγγρικής ομάδας παρουσίασε τις κοινές δραστηριότητες των σχολείων. Για το δικό μας σχολείο την παρουσίαση ανέλαβαν τα ίδια τα παιδιά της ομάδας μας.
Η πρώτη μέρα συμπεριλάμβανε και το πρώτο κοινό μάθημα. Επρόκειτο για μάθημα Γεωγραφίας, με θέμα τις ευρωπαϊκές πόλεις. Μετά την παρουσίαση του θέματος από τον καθηγητή στον διαδραστικό πίνακα (η γλώσσα συνεννόησης ήταν τα αγγλικά), τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες, προκειμένου να εργαστούν συνεργατικά πάνω σε ένα φύλλο εργασίας. Κάθε ομάδα είχε μπροστά της ένα λαπ τοπ, στο οποίο τα παιδιά αναζητούσαν τις απαραίτητες πληροφορίες. Λήφθηκε μέριμνα ώστε κάθε ομάδα να συμπεριλαμβάνει Ιταλούς, Έλληνες και Ούγγρους μαθητές. Παρατηρήσαμε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση πως τα παιδιά έβρισκαν πολύ γρήγορα κοινούς τρόπους συνεννόησης και συνεργάζονταν με ιδιαίτερη ευκολία. Η ίδια ομαδοσυνεργατική τακτική ακολουθήθηκε και τις υπόλοιπες μέρες, στα μαθήματα, αλλά και όλες τις δραστηριότητες που είχαν οργανωθεί.
Διάλειμμα… Ιταλοί μαθητές που συμμετείχαν στην ομάδα Erasmus ανέλαβαν να μας ξεναγήσουν στο σχολικό κτήριο.
Συνομιλήσαμε αρκετά με τον Διευθυντή του σχολείου, ο οποίος έχει υπό την ευθύνη του και τα έξι σχολεία. Κομβικός ο ρόλος του και εύλογη η απορία μας σχετικά με τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές του. Έχει τον προσωπικό του χώρο-γραφείο στο Γυμνάσιο, στο οποίο εργάζεται με τη δική του Γραμματεία. Μετρήσαμε τέσσερις περίπου εργαζόμενους, μπροστά από ισάριθμους υπολογιστές, οι οποίοι είχαν ως αποκλειστική εργασία την διεκπεραίωση διοικητικών εργασιών.
Το γραφείο των καθηγητών ήταν περισσότερο χώρος συνεδριάσεων: ένα μεγάλο τραπέζι και γύρω του καρέκλες. Στους τοίχους περιμετρικά υπήρχαν ντουλάπια, για να αφήνουν οι εκπαιδευτικοί τα πράγματά τους κατά τη διάρκεια της εργασίας τους.
Χώρος ξεκούρασης των εκπαιδευτικών στα διαλείμματα της εργασίας τους, ο υπόγειος χώρος του σχολείου, εξοπλισμένος με τραπέζια, καρέκλες, καφετιέρες και φούρνους μικροκυμάτων.
Μεσημέρι… Όμως ο χώρος του σχολείου δεν αδειάζει ολότελα … εκείνο το μεσημέρι αλλά και τα δύο επόμενα οι ομάδες Erasmus των τριών σχολείων παρέμειναν. Θα τρώγαμε όλοι μαζί στους χώρους εστίασης του σχολείου για να γνωριστούμε καλύτερα.
Μάθαμε ότι στο σχολείο λειτουργούν απογευματινοί όμιλοι (Γιόγκα, Θεατρικό Παιχνίδι), επομένως σε λίγο θα έρχονταν πάλι ορισμένοι μαθητές που συμμετείχαν σ΄ αυτούς. Το πρόγραμμα προέβλεπε να συμμετάσχουμε στον Όμιλο του Θεατρικού Παιχνιδιού την Τετάρτη.
Το απόγευμα μας περίμενε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία: επίσκεψη στη Γκαλερί Giannoni.
Μια Πινακοθήκη με έργα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας είναι η Γκαλερί Giannoni, η οποία στεγάζεται στο Broletto, ένα υπέροχο μεσαιωνικό αρχιτεκτονικό συγκρότημα. Tέσσερα ιστορικά κτήρια χτισμένα σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετικά καλλιτεχνικά στυλ, σχηματίζουν ένα τετράπλευρο γύρω από μια κεντρική αυλή (Arengo), όπου στο παρελθόν λάμβαναν χώρα εμπορικές και διάφορες δημόσιες δραστηριότητες.
Η Γκαλερί Giannoni περιλαμβάνει έργα του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, τα οποία αποτελούν δωρεά του μεγάλου συλλέκτη Alfredo Giannoni.
ΤΡΙΤΗ
Η Τρίτη ήταν μια δύσκολη μέρα, λόγω της επίμονης βροχής που δεν έλεγε να κοπάσει. Πρωινό ξύπνημα, ομπρέλες, περπάτημα μέχρι την αφετηρία των λεωφορείων για το σχολείο. Τρεις ώρες μάθημα στις τάξεις και στη συνέχεια επίσκεψη στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Faraggiana Ferrandi, όπου είδαμε μια τεράστια συλλογή από ταριχευμένα ζώα, τα οποία έχουν τοποθετηθεί ανάλογα με τις γεωγραφικές περιοχές που ανήκει το καθένα.
Το μουσείο δωρήθηκε στη Novara από την Catherine Faraggiana Ferrandi και τον γιο της Alessandro, οι οποίοι είχαν ιδρύσει έναν ζωολογικό κήπο. Διαθέτει μερικούς από τους σπανιότερους εκπροσώπους της πανίδας του κόσμου, όπως τη λεοπάρδαλη του χιονιού, το μικρό πάντα και το μοσχοβόδι.
Προμήθειες από κάποιο σούπερ μάρκετ και επιστροφή στο ξενοδοχείο υπό βροχή … ξεκούραση… Και το βράδυ μια μικρή βόλτα στην πόλη και δείπνο σε παραδοσιακό εστιατόριο… πίτσες… με υπέροχη ζύμη και τυρί γκοργκοντζόλα… τι καλύτερο…
