Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ SΆ DA BANDEIRA
Η ομάδα μας είχε τη χαρά να επισκεφτεί το πιο παλιό σχολείο της πόλης, με έτος ίδρυσης το 1843(!), όπου μας περίμεναν υπέροχες εμπειρίες.
Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το ημερολόγιο των ημερών μας στη Σανταρέμ…
Η υποδοχή
Η πρώτη μέρα ήταν μέρα υποδοχής της ομάδας μας από το σύνολο της σχολικής κοινότητας και της τοπικής κοινωνίας: από τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείςκαι τη δημοτική αρχή της πόλης.
Οι δύο ομάδες Erasmus μαθητών και εκπαιδευτικών συναντηθήκαμε στην κεντρική πλατεία της πόλης. Καλοδιάθετη ατμόσφαιρα, φωτεινά χαμόγελα, αυθόρμητη συμπάθεια. Βόλτα ξενάγησης στην καθαρή περιποιημένη πόλη με τα καλοσυντηρημένα λιθόστρωτα δρομάκια που τέμνονταν με τους φαρδείς αυτοκινητόδρομους. Απλόχωρη η πόλη, σκαρφάλωνε σε χαμηλούς λόφους και πάλι κατηφόριζε, για να υψωθεί τελικά μέχρι το Portas da sol, το μεσαιωνικό της τείχος με την υπέροχη θέα στον Τάγο. Επίσκεψη σε δύο βασικά μεσαιωνικά κτήρια (Igreja de S. João de Alporão και Torre das Cabaças) και στη συνέχεια στο Δημαρχείο της πόλης, όπου μας υποδέχτηκαν θερμά. Η υπεύθυνη Παιδείας μας οδήγησε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, συζήτησε μαζί μας και μας πρόσφερε αναμνηστικά δώρα. Είχε πια έλθει η ώρα να πάμε στο σχολείο.
Στο Λύκειο Sá da Bandeira
Η είσοδος του Λυκείου Sá da Bandeira έμοιαζε με ανοιχτή αγκαλιά, προέκταση της ίδιας ζεστής φιλικής διάθεσης που είχαμε νιώσει από το πρωί.
Ένα ρητό στην είσοδο του σχολείου, χαρακτηριστικό της ανθρώπινης νοοτροπίας του, κλέβει τη ματιά εκείνου που τη διαβαίνει.
“Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΦΙΛΙ: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΧΑΡΕΙΣ“
Είναι τα λόγια ενός γνωστού Αμερικανού δημοσιογράφου που προβάλλουν τη χαρά που βιώνουν όσοι μοιράζονται, μακριά από εγωιστικές διαθέσεις.
Μόλις βρεθήκαμε στο εσωτερικό του συνειδητοποιήσαμε ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του: Πρόκειται για ένα σχολείο – μουσείο, όπως μας το σύστησαν οι Πορτογάλοι συνάδελφοί μας, αφού ιδρύθηκε το 1843! Ένα σχολείο με σεβασμό στο παρελθόν του και ματιά στραμμένη στο μέλλον.
Διαπιστώσαμε τον μουσειακό του χαρακτήρα όταν ξεναγηθήκαμε στην πτέρυγα που διατηρούσε την παλιά αισθητική του χώρου και νιώσαμε δέος παρατηρώντας τις προθήκες με υλικό από το παρελθόν: όργανα χημείας, πίνακες και χάρτες από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, πλήθος ταριχευμένων ζώων, αποτέλεσμα εργαστηριακών δραστηριοτήτων στο πλαίσιο της βιολογίας/ζωολογίας. Μεταξύ αυτών και πολλές κουκουβάγιες, καθώς η κουκουβάγια είναι το σήμα- σύμβολο του σχολείου.
Κι ύστερα, στις ανακαινισμένες πτέρυγες όπου κάνουν μάθημα οι μικρότερες τάξεις, μας απορρόφησε η γεμάτη ζωντάνια ατμόσφαιρα ενός σύγχρονου σχολείου: μαθητές και εκπαιδευτικοί ξεχύνονται από τις τάξεις την ώρα του διαλείμματος και διασταυρώνονται στους διαδρόμους. Από τα μεγάφωνα ακούγεται μουσική αλλά και νεανικές φωνές που σχολιάζουν. Είναι οι μαθητές του ραδιοφωνικού ομίλου, που στα διαλείμματα λειτουργούν τον σχολικό ραδιοφωνικό σταθμό και με πολύ απλό εξοπλισμό αναλαμβάνουν την ψυχαγωγία των συμμαθητών τους. Στις πόρτες και τους τοίχους project ποικίλης θεματολογίας: το «ποίημα της ημέρας», συνοπτικά βιογραφικά σημειώματα σημαντικών ιστορικών προσωπικοτήτων ή υπερασπιστών των δικαιωμάτων του ανθρώπου (η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου ήταν και το κεντρικό θέμα της συνεργασίας των δύο σχολείων).
ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ
ΟΙ ΔΥΟ ΧΩΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ
Μεσημέριασε και κατευθυνόμαστε στην τραπεζαρία για το μεσημεριανό γεύμα, απαραίτητο στην Πορτογαλία, αφού το σχολικό πρόγραμμα τελειώνει το απόγευμα. Οι εκπαιδευτικοί κάθε σχολικό έτος έχουν δύο επιλογές: Είτε κανονικό πενθήμερο πρόγραμμα, το οποίο λήγει το μεσημέρι, είτε τετραήμερο πρόγραμμα που περιλαμβάνει απογευματινές ώρες. Το γεύμα είναι πλήρες (κυρίως πιάτο, σαλάτα, ίσως σούπα, επιδόρπιο) και παρέχεται με κονδύλια του Δήμου, έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου(1,46 ευρώ για τους μαθητές, 4,90 ευρώ για τους εκπαιδευτικούς). Όποιος θέλει βέβαια μπορεί να φέρει μαζί του το δικό του φαγητό και να φάει στους κοινόχρηστους χώρους του σχολείου.
Μετά τη μεσημεριανή διακοπή τα μαθήματα συνεχίζονται, ενώ οι ομάδες Erasmus κατευθύνθηκαν σε έναν χώρο ειδικά διαμορφωμένο για συνέδρια. Είχε έλθει η ώρα για τις παρουσιάσεις. Έλληνες και Πορτογάλοι μαθητές παρουσίασαν τα σχολεία τους, τα εκπαιδευτικά συστήματα των δύο χωρών καθώς και τον τρόπο ζωής και τους προβληματισμούς τους, μέσω εργασιών που είχαν εκπονήσει τις προηγούμενες μέρες. Η νεανική δροσιά των παρουσιάσεων σκόρπισε χαμόγελα στα πρόσωπα όλων μας. Καθώς είχαμε ορίσει ως κύριο άξονα της συνεργασίας μας τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, οι τελευταίες παρουσιάσεις είχαν ως θέμα ανθρώπους που συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στην υπεράσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Απόγευμα πια και το σχολικό πρόγραμμα ολοκληρώθηκε. Είχε έλθει ή ώρα να κλείσει αυτή η τόσο ευχάριστα γεμάτη μέρα με τον καλύτερο τρόπο: Μια όμορφη γιορτή υποδοχής που είχαν ετοιμάσει οι γονείς των μαθητών. Τοπικά πιάτα με βάση τον μπακαλιάρο και τα λαχανικά, υπέροχα γλυκά, μουσική και χορός! Αντηχούσε το σχολείο από τα γέλια και τα τραγούδια των μαθητών!
