Ήταν 25 Απριλίου όταν φτάσαμε στην Πορτογαλία, μέρα σημαντική αφού γιόρταζε την επέτειο της «Επανάστασης των γαρυφάλλων». Πληροφορηθήκαμε πως η Σανταρέμ είχε τη δική της συμμετοχή στα γεγονότα εκείνης της μέρας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή κι ας θυμηθούμε με δυο λόγια τι έγινε τότε, ξεκινώντας από πολύ πιο πριν, από το 1926:
Εκείνη τη χρονιά η Πορτογαλία μπήκε σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της, αφού η Δημοκρατία της είχε ανατραπεί από μια ομάδα στρατιωτικών. Η ομάδα αυτή με ηγετική μορφή τον Αντόνιο Σαλαζάρ κυβέρνησε δικτατορικά τη χώρα και την οδήγησε σε οικονομική αιμορραγία, καθώς επί χρόνια δαπανούσε το 40% του κρατικού προϋπολογισμού στη διατήρηση των πορτογαλικών αποικιών. Οι πολίτες της Πορτογαλίας μετανάστευαν προκειμένου να σωθούν. Δυσαρεστημένοι ήταν και πολλοί χαμηλόβαθμοι στρατιωτικοί που διακινδύνευαν τη ζωή τους σε πολεμικές επιχειρήσεις στις αποικίες και έβλεπαν την πατρίδα τους να ρημάζεται. Μια ομάδα από εκείνους με αρχηγό τον Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο, τα ξημερώματα της 25ης Απριλίου του 1974, κινήθηκαν δυναμικά κατά της χούντας, η οποία, λίγες ώρες αργότερα, κατέρρευσε σχεδόν αναίμακτα. Χιλιάδες πολίτες ξεχύθηκαν στους δρόμους προτρέποντας τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και βάζοντας στις κάννες των όπλων τους ένα κόκκινο γαρύφαλλο, ως ένδειξη αποφυγής της αιματοχυσίας και συναδέλφωσης.
Και πώς συμμετείχε η Σανταρέμ στα γεγονότα εκείνα;
Από τη Σχολή Ιππικού (EPC) που στεγαζόταν στη Σανταρέμ έφυγαν τα τεθωρακισμένα οχήματα που το πρωί της 25ης Απριλίου περικύκλωσαν τα πιο σημαντικά κτήρια της Λισαβόνας και ανάγκασαν τους υπουργούς του δικτατορικού καθεστώτος να παραδοθούν. Ψυχή του εγχειρήματος ο Salgueiro Maia, εξέχουσα φυσιογνωμία των επαναστατών, ο οποίος πήρε με τα όπλα τον έλεγχο της στρατιωτικής βάσης και ζήτησε την υποστήριξή των στρατιωτών, επιτρέποντας σε όποιον διαφωνούσε να φύγει. Έμειναν όλοι και εκτέλεσαν με επιτυχία τη σημαντική αποστολή τους.